Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘trains’ Category

Η αγάπη μου (ίσως και η τρέλα μου) για τα τρένα είναι γνωστή, ιδίως του δικτύου της Πελοποννήσου.  Έχω αναφερθεί πολλές φορές (δες εδώ όλα τα σχετικά άρθρα του ανεμολόγιου) μέσα από το ιστολόγιο αυτό.  Το δίκτυο του ΣΠΑΠ (όπως το μάθαμε από τους παπούδες μας) το έχω φωτογραφίσει αρκετά, όμως υπάρχει αρκετό υλικό ακόμα φυλαγμένο στα … ηλεκτρονικά μου κιτάπια 🙂

Για το υλικό αυτό βρήκα μια νέα διέξοδο σε ένα άλλο θεματικό ιστολόγιο.  Εκεί δημοσιεύω φωτογραφίες σιδηροδρομικές (μηχανές, γραμμές, σταθμούς) από τα ταξίδια μου στην Ελλάδα.  Ελπίζω να σας αρέσει.

Παρακαλώ επιβιβαστείτε.

Ι.

Read Full Post »

Είχε όμορφο καιρό σήμερα, καλοκαιρινό (όχι σχεδόν καλοκαιρινό). Η εκδρομούλα στον Ψαθόπυργο επιβεβλημένη.  Η θάλασσα σε παρακαλούσε να σε πάρει στην αγκαλιά της και τα τραπεζάκια στην παραλία όλα γεμάτα.

Θέα από την παραλία του Ψαθόπυργου

Θέα από την παραλία του Ψαθόπυργου

Στη βόλτα μας πετύχαμε και ένα intercity να φεύγει από την Αχαΐα.

ενώ στην επιστροφή, μας έκοψε το δρόμο ένα μετρικό ΜΑΝάκι.

Ένα πολύ όμορφο Σαββατιάτικο μεσημέρι.

Ι.

Reblog this post [with Zemanta]

Read Full Post »

και όχι από τον Άνα στον Καϊάφα (όπως αναφέρει και η ευαγγελική περικοπή).

Κατηφορίζοντας τον εθνικό δρόμο της συμφοράς από Πάτρα για Καλαμάτα μέσω Πύργου και Καλού Νερού οι υποχρεωτικές στάσεις για trainspotting (της συμφοράς).

Στο σταθμό του Πύργου, η ALCO A-9111, μάλλον όχι παροπλισμένη (φαίνεται πολύ καλοδιατηρημένη)

Το αντίπαλο δέος στις Γαλλικές Alsthom, ήταν κατασκευής 1965, ζύγιζαν περίπου 80 τόνους και είχαν ιπποδύναμη 1350HP με μέγιστη τελική ταχύτητα 98 km/h. Ο παπούς, που φώναζε «Ντε Γκωλ» τις Γαλλίδες Alsthom αποκαλούσε τις Αμερικάνες ALCO «Τζόνσον». Για πολλά χρόνια ήταν οι μηχανές που τράβηξαν τα μεγάλα ζόρια στο δίκτυο του ΣΠΑΠ (επιβατικές αμαξοστοιχίες: πρωινές και νυκτερινές, εμπορικές). Μάλιστα το αρχικό τους χρώμα ήταν βαθύ κόκκινο με κίτρινη ρίγα και όχι αυτό το άχρωμο που φοράνε τώρα.

Στη διπλανή γραμμή και λίγο παρακάτω, η νέα επιβατική δύναμη: Railbus #4411.

Ο παρατηρητικός αναγνώστης μπορεί να δει στο βάθος της εικόνας τα καμένα του Πύργου 😦

Μετά τον απαραίτητο ανεφοδιασμό (φραπέ, νερό, κλπ), ο δρόμος μας φέρνει στο πανέμορφο και μοναδικό δάσος της Λίμνης του Καϊάφα. Ένα τόσο δα πέτρινο κτίσμα είναι ο κλειστός πλέον σταθμός, ωστόσο δένει αρμονικά στο πράσινο του τοπίου.

Για όποιον αναρωτηθεί: «πώς, μα καλά αυτά δεν κάηκαν;» η απάντηση είναι ότι ναι κάηκαν αλλά η φύση αποδεικνύεται ακόμα για μια φορά δυνατότερη από τον άνθρωπο και τη μανία του).

Ακόμα μία φωτό, αφιερωμένη σε όσους περιμένουν την αναβάθμιση της γραμμής και άλλα όνειρα θερινής νυκτός.

Από τη γραμμή αυτή περνούν ιντερσίτυ, railbus, man, πότε πότε και καμιά εμπορική αμαξοστοιχία 😀

Καλό ταξίδι.

Ι.

Powered by ScribeFire.

Read Full Post »

Με χρώμα ή χωρίς;

Η φωτογραφία της σκουριασμένης ατμομηχανής από το προηγούμενο άρθρο άρεσε στην Άννα, η οποία πρότεινε κάποιες κοσμητικές αλλαγές.

Εδώ χωρίς χρώμα,

Και εδώ με λίγο «πειραγμένα» τα χρώματά της… 🙂

Όλες οι μετεγχειρητικές διαδικασίες (κοινώς, post-processing) έγιναν με το gimp.

Καλό Σ/Κ.

Ι.

Read Full Post »

Στους Μύλους

Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους στο Ναύπλιο. Βρήκα το χρόνο να κάνω και μια μικρή βόλτα στο σταθμό των Μύλων στο αδρανές πλέον δίκτυο Κορίνθου – Τρίπολης. Κάποτε ο σταθμός έσφιζε από ζωή. Το γνωστό σουβλάκι των Μύλων έφευγε με τις τάβλες από τους πωλητές στην αποβάθρα του σταθμού. Σήμερα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Να ο σταθμός κλειστός και αμπαρωμένος.

Απέναντι από το κτήριο του σταθμού έχει σταθμεύσει η πρώτη της σειράς των μηχανών Alsthom του ΣΠΑΠ, η Α9201, αν και ο αριθμός της έχει υποστεί μια μικρή καλλιτεχνική παρέμβαση.

Κατασκευής 1967, ζύγιζαν 80 τόνους και ανέπτυσαν ιπποδύναμη 1600 HP, με μέγιστη ταχύτητα 90 km/h. Ο παπούς, που ήταν σιδηροδρομικός, τις φώναζε «ΝτεΓκώλ» λόγω της Γαλλικής τους καταγωγής. Χαρακτηριστικός ήταν και ο χρωματισμός τους σε μπλε/μαύρο με δύο τρίγωνα στο μπρος και το πίσω μέρος της μηχανής.

Λίγο παραπέρα, βλέπουμε με το στόμα ανοικτό (όχι το δικό μας, της ατμομηχανής), τη
Δα7101, ατμάμαξα, τύπου Vulcan, αμερικανικής κατασκευής 1947 με ισχύ 875HP και μέγιστη ταχύτητα 75 km/h.

Αρχικά, η σειρά αυτή είχε την αρίθμηση Δ111-108. Αργότερα μετονομάστηκαν σε Δα7101-Δα7108. Είχαν εστίες μαζούτ (και όχι κάρβουνο) και πρέπει να ήρθαν στη χώρα μας με την μεταπολεμική βοήθεια των ΗΠΑ.

Γενικά, αν και ο περιβάλλων χώρος είναι περιποιημένος, ο σταθμός έχει εξελιχθεί σε νεκροταφείο ατμομηχανών. Μάλιστα, πολλές έχουν και στάμπα απάνω τους ότι προορίζονται για το σιδηροδρομικό μουσείο. Φυσικά, τo γκραφίτι και η μουτζούρα δίνει και παίρνει. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο…

Ι.
ΥΓ. Τα στοιχεία για τις μηχανές αντλήθηκαν από το εξαιρετικό βιβλίο «Οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι», εκδόσεις Μίλητος.

Read Full Post »

Ο σταθμάρχης σφύριξε, σήκωσε την πράσινη σημαία του και το τρένο αναχώρησε.  Μετά το Λεύκτρο (που το είδαμε σε προηγούμενο ποστ), φτάνουμε στα Παραδείσια, περιοχή με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για την αγαπητή krot. Να υπενθυμίσω πως στον πολυτελή τόμο «Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι» που έχουν επιμεληθεί οι Φίλοι του Σιδηροδρόμου, υπάρχει μια πολύ ωραία φωτογραφία από το σταθμό αυτό με το ωτομοτρίς να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή.

Να ο σταθμός σήμερα:

Μπορεί να είναι κλειστός, αλλά η γραμμή είναι φρέσκια 🙂 Πιο χαρακτηριστική η επόμενη φωτό. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις (που λέει και ο ποιητής).

Ό,τι φαίνεται από τον πέτρινο κύκλο στο χώμα μπορεί κάποτε να ήταν το «πηγάδι» για να γυρίζει η μηχανή που έφτανε στα Παραδείσια (αλλά δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω).

Από τις φωτιές του καλοκαιριού οι ζημιές ήταν εμφανείς.


Η φωτιά έκαψε τα ξύλα των γραμμών και παραμόρφωσε μέχρι και τα μέταλλα.

Μετά τα Παραδείσια, αφήνουμε πίσω το νομό Αρκαδίας και κατηφορίζουμε στην πεδιάδα της Μεσσηνίας. Προσπεράσαμε το Ζευγολατιό (το φωτογραφήσαμε ανήμερα τα Χριστούγεννα) και σταματήσαμε στο Μελιγαλά. Υποχρεωτική η στάση στο σταθμό αυτό που έχει μεγάλη συναισθηματική, προσωπική αξία. Να ο κλειστός σταθμός. Κάποτε πάνω έμενε ένας εκ των σταθμαρχών του Μελιγαλά:

Με το απαραίτητο γκραφίτι φυσικά. Στο βάθος διακρίνεται το παλιό καφενείο του Φράγκου, που τώρα έγινε καφετέρια σε φούξια χρώματα.

Απέναντι από το σταθμό η παλιά αποθήκη των εμπορευμάτων:

Η τύχη της ήταν λίγο καλύτερη. Αν και εδώ έγινε μπαρ/καφετέρια, η πέτρα έμεινε και τονίστηκε το κόκκινο πλαίσιο στις πόρτες των εμπορευμάτων.

Λίγο πιο πέρα το άλλο σπίτι του σταθμού.

Εδώ έχω και οικογενειακά βιώματα. Εδώ έζησε ο παπούς μου που ήταν κλειδούχος στο σταθμό. Εδώ γεννήθηκε και μεγάλωσε ο πατέρας μου. Εδώ πέρασα πολλά καλοκαίρια, γιορτές, με παπούδες και γονείς. Το σπίτι έχει μανταλωθεί εδώ και πολλά χρόνια και είναι πια ακατοίκητο, αν και φαίνεται να είναι σε καλή κατάσταση.

Αυτά συνέβησαν από Τρίπολη μέχρι Καλαμάτα. Ο σιδηρόδρομος πρέπει να επιστρέψει και να λειτουργήσει και στο κομμάτι προς Τρίπολη που τώρα είναι ανενεργό. Γιατί το μετρικό δίκτυο του ΣΠΑΠ δεν ήταν απλά ένα μεταφορικό σύστημα, αλλά ένας ομφάλιος λώρος της υπαίθρου με τα μεγάλα αστικά κέντρα και τις έδρες των νομών της Πελοποννήσου.

Ι.

Read Full Post »

Ο οδοντωτός

(ή τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα;)

Αντιγράφω από την εφημερίδα Πελοπόννησο της Πάτρας (φύλο της Τετάρτης 13/2):

Τα προβλήματα προκάλεσαν νέα καθυστέρηση

Σοβαρά ερωτήματα και νέα προβλήματα προέκυψαν μετά την επίσκεψη των υπευθύνων της εταιρίας ΕΔΡΑΣΗ που έχει αναλάβει τις εργασίες για την αποκατάσταση του οδοντωτού. Με την νέα παράταση που δόθηκε για τον Οκτώβριο, χάνεται μια ακόμη τουριστική περίοδος και το κυριότερο απαξιώνεται με τον καιρό ο ιστορικός σιδηρόδρομος. Οι επιπτώσεις από την μη λειτουργία του οδοντωτού δεν αγγίζουν μόνο τον δήμο Καλαβρύτων. Αλλά και την ευρύτερη περιοχή του νομού που για χρόνια τώρα ο οδοντωτός αποτελεί σημείο αναφοράς της, πόλος έλξης τουριστών και είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την οικονομία και την τουριστική ανάπτυξη. Ο δήμαρχος Καλαβρύτων Θανάσης Παπαδόπουλος μιλώντας στην «Π» εκτιμά ότι το προηγούμενο διάστημα από την στιγμή που ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης της οδόντωσης αλλά και πρωτύτερα, δεν υπήρξε η ανάλογη επιμέλεια από την πλευρά του ΟΣΕ.

Τίποτα άλλο.

Ι.

Read Full Post »

Older Posts »