Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Movies’ Category

ταινίες της εποχής

Όχι ταινίες εποχής, αλλά ταινίες της εποχής, με άλλα λόγια ταινίες που πρέπει να τις ξανα-δούμε σε χιλιοστή επανάληψη αυτή την εποχή. Στο πνεύμα των εορτών και συνεχίζοντας τα εορταστικά κείμενα που γράψαμε προχτές και χτες, να και οι ταινίες που πρέπει να δούμε για να μπούμε στο πνεύα των χριστουγέννων.

1. Scrooge. Βασισμένη στο έργο του Κάρολου Ντίκενς «Α Christmas Carol». Η γνωστή ιστορία του τσιγκούνη και μισάνθρωπου Ebenezer Scrooge που αλλάζει τρόπο και σκέψη μετά την επίσκεψη των τριών πνευμάτων το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων. Επίσης, κεντρικό ρόλο και ο μικρός Tim Cratchitt (Tiny Tim) με τη διάσημη ατάκα «God blesses us, everyone.»

Υπάρχουν πολλές εκδόσεις της εν λόγω ταινίας, κατά την άποψή μου οι καλύτερες και δημοφιλέστερες είναι δύο:
(α) αυτή με τον γνωστό ηθοποιό George C. Scott στο ρόλο του Scrooge, παραγωγής 1984, και
(β) αυτή του 1951 (ασπρόμαυρη) με τον Alastair Sim στον κεντρικό ρόλο. Η έκδοση αυτή είναι και αυτή που μου αρέσει περισσότερο. Είναι λίγο πιο νουάρ, λίγο πιο πιστή στο κείμενο του μεγάλου Ντίκενς.

Περιττό να πω ότι την εν λόγω ταινία, την βλέπω κάθε χρονιά 2-3 φορές μέσα στις γιορτές. Επίσης, είχα την τύχη να δω το ομώνυμο έργο στο ιστορικό θέατρο Ford στην Washington, εκεί που δολοφονήθηκε ο πρόεδρος Λίνκολν από τον John Wilkes Booth (να και θέμα για το έγκλημα και τιμωρία της αγαπητής Νίνας).

2. It’s A Wonderful Life.
Του Φρανκ Κάπρα με τους James Stewart, Donna Reed και άλλους, παραγωγής 1946 (ασπρόμαυρη).

Η ταινία πραγματεύεται την προσπάθεια ενός γέρου αγγέλου, του Clarence, που στέλνεται στη Γη για να αποτρέψει τον George Bailey (που τον παίζει ο James Stewart) να αυτοκτονήσει λόγω οικονομικών προβλημάτων και εκείνος του δείχνει πώς θα ήταν η ζωή των άλλων γύρω του αν ο ίδιος δεν ζούσε.

Κλασσικές ατάκες από την ταινία:
«Clarence! Clarence! Help me, Clarence! Get me back! Get me back, I
don’t care what happens to me! Get me back to my wife and kids! Help me
Clarence, please! Please! I wanna live again. I wanna live again.
Please, God, let me live again.»

Και άλλη μία:
«What is it you want, Mary? What do you want? You want the moon? Just
say the word and I’ll throw a lasso around it and pull it down.»

Οι ανωτέρω ταινίες μπορούν να συνδυαστούν σε μαραθώνιο ταινιών τα σαββατοκύριακα (ιδίως αν έχει άσχημο καιρό έξω και ζεστή σοκολάτα ή άλλο αφέψημα/ρόφημα της επιλογής σας).

3. Home Alone.

Αναφέρομαι, φυσικά, στην πρώτη από τις τρεις ταινίες (αυτή του 1990), που ανέδειξε τον Macaulay Culkin. Μαζί του ο Joe Pesci, o Daniel Stern, o John Heard, και ο μακαρίτης John Candy. Η ιστορία γνωστή: η οικογένεια φεύγει άρον-άρον σε ταξίδι και αφήνει πίσω μόνο του τον βενιαμίν της οικογένειας που μένει έτσι ελεύθερος να κάνει άνω-κάτω το σπίτι, τη γειτονιά, αλλά και προλαβαίνει να τα βάλει με τους κακούς της ταινίας και να τους νικήσει.

Στην ταινία αυτή μου αρέσει πολύ και η μουσική επένδυση. Όμορφα και κλασσικά χριστουγεννιάτικα κομμάτια, όπως:
Santa Calus is Comin’ to town, Please come home for Christmas, White Christmas, και το πολύ αγαπημένο μου «Carol of the Bells».

Αν κουραστείτε από τις πολλές ταινίες, μπορείτε να χαλαρώσετε με μια ζεστή σοκολάτα, eggnog ή ό,τι άλλο, ακούγοντας παραδοσιακά ελληνικά και ξένα κάλαντα.

Καλές γιορτές με μια πρόσκληση προς γνωστούς και μη: Ποιες ταινίες βλέπετε τις ημέρες αυτές; Τι μουσική ακούτε;  Γράψτε τις προτιμήσεις σας.

Ι.

Powered by ScribeFire.

Advertisements

Read Full Post »

Καμιά φορά, όντως, η ζωή αντιγράφει την τέχνη ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο;  Μήπως η πραγματικότητα που εμείς ζούμε είναι ο μύθος κάποιων άλλων;

Η ιστορία του Πολωνού εργάτη των σιδηροδρόμων που ξύπνησε μετά από 19 χρόνια ευρισκόμενος σε κωματώδη κατάσταση θυμίζει πολύ τη συμπαθητική ταινία Good Bye Lenin, που περιγράφει τις προσπάθειες ενός ανατολικο-βερολινέζου νέου που δημιουργεί μια ψεύτικη ατμόσφαιρα για να σώσει την πολύπαθη μητέρα του που ξύπνησε και αυτή από κώμα.  Ενόσω ήταν σε κώμα, το τείχος γκρεμίστηκε και η ανατολική Γερμανία ενώθηκε με τη Δυτική.

Μου θυμίζει λίγο και μια παλιά, ασπρόμαυρη Ελληνική ταινία με τον αείμνηστο Αλέκο Αλεξανδράκη στο ρόλο ενός αντιστασιακού της κατοχής που βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι μιας κοπέλας.  Αυτή, για να τον κρατήσει κοντά της, του λέει ότι οι Γερμανοί κερδίζουν κλπ κλπ, ώσπου μια μέρα αυτός παίρνει το θάρρος και βγαίνει έξω από το σπίτι καταφύγιο.  Αυτά που βλέπει, όμως, τον κάνουν να επιστρέψει άρον-άρον στο ψέμμα και το σπίτι-καταφύγιο.

Ι.

Powered by ScribeFire.

Read Full Post »

Aκόμα ένα

devil's advocate poster

Kevin: Who are you?
Milton: I have so many names.
Kevin: Satan.
Milton: Call me Dad.

Ακόμα ένας ξεκαρδιστικός, ίσως, διάλογος μεταξύ του εκπληκτικού Al Pacino και του Keanu Reeves στην ταινία «Ο συνήγορος του Διαβόλου». Λίγο άγριο το τέλος, αλλά εκπληκτικές ερμηνείες.

Ι.
ΥΓ. Προετοιμάζομαι για σχόλια 🙂

Read Full Post »

Άρωμα

scent of a woman
Don’t blame me, Charlie, I can’t see.

Read Full Post »

Where no man has gone before

Πριν 40 χρόνια στις 8 Σεπτεμβρίου 1966, το διαστημόπλοιο Enterprise με κυβερνήτη τον James T. Kirk και ύπαρχο τον κύριο Spock από τον πλανήτη Vulcan ξεκίνησε το ταξίδι του για τα πέρατα του γαλαξία. Η συνέχεια είναι γνωστή. Το πλήρωμά του που απαρτιζόταν μεταξύ άλλων και από έναν Σκωτσέζο αρχι-μηχανικό (Montgomery Scott), μία έγχρωμη αξιωματικό επικοινωνιών, έναν ρώσσο (Pavel Chekhov) και έναν Ασιάτη (Hikaru Sulu) παραλίγο να ακυρωθεί από τα τηλεοπτικά στούντιο μετά τη δεύτερη σεζόν. Έκανε μόνο 70 επεισόδια σε 3 τηλεοπτικές χρονιές και μετά … πέρασε στην αιωνιότητα.

Ακολούθησαν κινούμενα σχέδια, η πρώτη ταινία Star Trek το 1979, το πρώτο spin-off για τηλεόραση (Star Trek: The Next Generation με κυβερνήτη τον Σεξπηρικό ηθοποιό Patrick Steward), το δεύτερο (ST: Deep Space Nine, με τον πρώτο μαύρο διοικητή Cmdr Benjamin Sisko), το τρίτο (ST: Voyager, με την πρώτη γυναίκα κυβερνήτη Capt. Kathryn Janeway), ενώ πριν λίγα χρόνια διακόπηκε και το prequel της σειράς ST: Enterprise.

Υπήρξαν συνολικά 10 ταινίες (οι 6 πρώτες με το πλήρωμα του Cpt. Kirk, η 7η με το πλήρωμα του TNG αλλά και το θάνατο του James Kirk, και άλλες 3 αποκλειστικά με το νεότερο cast). Τι είδαμε στα χρόνια αυτά; Είδαμε μια εκλαϊκευμένη και απλουστευμένη νεότερη φυσική, αλλά και σοβαρά κοινωνικά θέματα. Η συνύπαρξη ατόμων στο σκάφος που προέρχονταν από διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα (μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε σε χρόνια ψυχρο-πολεμικά). Είδαμε το πρώτο φιλί λευκού με μαύρη, αλλά και το πρώτο φιλί γυναίκας με γυναίκα και μάλιστα σε ζώνη prime-time στις ΗΠΑ (έσπασαν τα τηλέφωνα και οι εφημερίδες έγραφαν επί μέρες). Είδαμε και θέματα βαθύτατα κοινωνικά σε εποχές που ο κινηματογράφος αλλά και η τηλεόραση δεν ήθελαν να ασχοληθούν. Είδαμε εξωγήινες κοινωνίες (με ήθη και έθιμα που έμοιαζαν με τα δικά μας αλλά και εντελώς διαφορετικά από τα γήινα): Vulcans,lingons, Romulans, Ferrenghi. Είδαμε υπερφυσικά όντα όπως τον Q αλλά και θανάσιμους εχθρούς όπως τα Borg με την κλασσική ατάκα τους (Lower your shields and prepare to be assimilated. Resistance is futile).

Τι άλλο έδειχνε (και έδινε) το Star Trek? Ίσως έναν αέρα αισιοδοξίας ότι το μέλλον δεν είναι τόσο ζοφερό και απαισιόδοξο, ότι ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει where noone has gone before, ότι η συλλογική προσπάθεια αποφέρει καρπούς.

Περιμένοντας την επόμενη (11η) ταινία, να τα εκατοστήσεις Star Trek.

Ι.

Read Full Post »