Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Νοέμβριος 2007

Τα μήλα της Άννας

Δεν έχει μόνο μήλα η Άννα στο μπλογκ της, έχουμε και εμείς.

μήλα ταϋγ�του

Τα μηλαράκια αυτά είναι τόσο μικρά, που και τα τέσσερα χωράνε μέσα σε μια χούφτα.  Είναι ενδημικά του Ταϋγέτου, και προφανώς γλίτωσαν την καλοκαιρινή λαίλαπα.  Για σύγκριση, κοιτάξτε το ένα από αυτά πλάι σε ένα μήλο Ζαγοράς Βόλου (καμία σύγκριση).

μήλα ταϋγ�του και Βόλου

Αν ένα μήλο την ημέρα, τον γιατρό τον κάνει πέρα, τότε πόσα μήλα Ταϋγέτου πρέπει να φάει κάποιος?

Ι.

Advertisements

Read Full Post »

Το περασμένο σαββατοκύριακο, έχοντας πολύ χαλαρή διάθεση (είχε προηγηθεί μια άστα-να-πάνε εβδομάδα), το ανεμολόγιο παρακολούθησε την ξεκαρδιστική παράσταση «Δύο τρελοί-τρελοί παραγωγοί» στο Θέατρο Αλίκη.

Ειδικός επί των θεατρικών δεν είμαι, για τα θέματα αυτά, να απευθυνθείτε στην Άννα. Όμως, η παράσταση μου άρεσε. Είχα ακούσει και δει τα σχετικά με την παράσταση σε τηλεοπτικά δελτία που εκθείαζαν την όλη προσπάθεια των Χαϊκάλη, Λουδάρου, Βούρου, Γκλέτσου, Καγιά σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Επίσης, η πρωτότυπη παράσταση (The Producers) έφερε την υπογραφή του κορυφαίου Μελ Μπρουκς, είχε κερδίσει καμιά ντουζίνα βραβεία Τόνυ και είχε σπάσει αρκετά ρεκόρ όταν και όπου παίχτηκε.

Εν ολίγοις, ένας ξεπεσμένος παραγωγός με οικονομικά προβλήματα (Χαϊκάλης) μαζί με ένα ελαφρώς απατεώνα λογιστή που έχει καημό να γίνει παραγωγός του θεάτρου (Λουδάρος), σκαρφίζονται την κομπίνα: Βρίσκουν το χειρότερο έργο που έχει γραφτεί. Προσλαμβάνουν τον χειρότερο σκηνοθέτη που υπάρχει. Μαζεύουν 2 εκατομύρια δολλάρια. Προσλαμβάνουν τους χειρότερους ηθοποιούς και πριν προλάβει να τελειώσει η πρεμιέρα του έργου, το κατεβάζουν και την κοπανάνε με τα λεφτά. Δεν θα σας πω με λεπτομέρειες την εξέλιξη του έργου, αν και στο σάιτ της wikipedia, υπάρχει η υπόθεση όλη.

Φυσικά, τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλουν οι δυο απατεώνες. Το έργο που έχει γράψει ο Απόστολος Γκλέτσος, όμως έχει απρόσμενη επιτυχία σκηνοθετημένο από τον Γιάννη Βούρο (σε ρόλο έκπληξη). Όμως, κατά την άποψή μου, αυτός που είναι πραγματική αποκάλυψη είναι ο Αντώνης Λουδάρος, που χορεύει, τραγουδάει, φλερτάρει με τη γραμματέα που προσλαμβάνουν (Βίκυ Καγιά) και φεύγει μαζί της για το Ρίο αφήνοντας τον συνέταιρό του στη φυλακή. Βέβαια, στο τέλος έχει μια κρίση συνείδησης και γυρίζει για να σταθεί στο πλευρό του φίλου του και να τραβήξουν μαζί στο δρόμο της δόξας και των επιτυχιών.

Αν υπήρχε μια φράση που συνοψίζει το όλο εγχείρημα, αυτή θα ήταν ακριβή παραγωγή. Το έργο παίζεται στο Θέατρο Αλίκη, μια ζεστή γωνιά στην οδό Αμερικής. Πάνω από την είσοδο στην αίθουσα, ένα λαμπρό πορτρέτο της αξέχαστης Αλίκης και αριστερά στο φουαγέ, φορέματα που φόρεσε και περιοδικά με εξώφυλα που κόσμισε. Όμως, δεν εντόπισα μια μικρή ετικέτα που να αναφέρει πότε φορέθηκε το κάθε φόρεμα. Ίσως να μην το πρόσεξα εγώ, δεν ξέρω. Η αίθουσα ήταν κι αυτή μικρή και φυσικά sold-out για Σάββατο βράδυ. Όμως, υπήρξαν στιγμές που ακόμα και η σκηνή φαινόταν μικρή για τα πολλά σκηνικά που εναλλάσονταν, τα χορευτικά αλά Broadway, τους πολλούς ηθοποιούς και χορευτές του έργου.

Νομίζω πως η αποκάλυψη της παράστασης δεν ήταν το ντεμπούτο της Βίκυς Καγιά, ούτε ο Παύλος Χαϊκάλης στο ρόλο του ξεπεσμένου παραγωγού Max Bialystock, ούτε ο Γιάννης Βούρος και ο Αντώνης Γκλέτσος στους ρόλους του σκηνοθέτη και του θεατρικού συγγραφέα, αντίστοιχα. Προσωπικά, έμεινα έκπληκτος με την κίνηση, τη στάση, το τραγούδι και γενικά με όλη την εμφάνιση του Αντώνη Λουδάρου, που … τα έκανε όλα (και έκλεψε και την … Καγιά).

Μακάρι, το έργο να κρατήσει όσο κράτησε και το αντίστοιχο πρωτότυπο και να έχουμε τη δυνατότητα να το δούμε σε μεγαλύτερη σκηνή για να το απολαύσουμε όπως πρέπει. Θα κλείσω με μια παρατήρηση. Κατά τη συνήθη τακτική του Μελ Μπρουκς (όσοι έχουν δει ταινίες του, θα καταλάβουν), μετά το τέλος της παράστασης, και ενώ ο όλος θίασος είναι επί σκηνής για το χειροκρότημα, ο χορός και οι πρωταγωνιστές ξεκινούν ένα τραγούδι αποχαιρετισμού προς το κοινό (αν σας άρεσε, να ξαναέρθετε, αν όχι, μην το πείτε κανενός). Μετά πέφτει οριστικά η αυλαία. Δυστυχώς, αρκετοί από το ακροατήριο που ήρθαν μάλλον λόγω ονομάτων (ή και γω δεν ξέρω γιατί) είχαν ήδη σηκωθεί να φύγουν από την αίθουσα και έτσι όχι μόνο δεν είδαν το φινάλε αλλά με την αγένεια που επέδειξαν δεν σεβάστηκαν τον κόπο του ηθοποιού και το χειροκρότημα του κοινού.

Αυτά.

Ι.

Powered by ScribeFire.

Read Full Post »

Παρά, τα όσα γράφει ο συγχωριανός του μπλογκοχωριού για την ανάγκη να σταματήσουμε να στέλνουμε chain mail, εγώ θέλω να ευχαριστήσω όλους όσοι μου έστειλαν τέτοια απροσκλητη αλληλογραφία.

  1. Έχω σταματήσει να πίνω coca-cola, από τότε που έμαθα ότι χρησιμοποιείται για να καθαρίζουν τους λεκέδες στις δημόσιες τουαλέτες.
  2. Δεν πάω πλέον σινεμά για να μην καθίσω σε κάθισμα που ίσως έχει καρφίτσα (την έχει αφήσει ο προηγούμενος) μολυσμένη με τον ιό HIV.
  3. Δεν πίνω αναψυκτικά από το κουτί για να μη μου προκαλέσουν ασθένεια.
  4. Δεν ανοίγω το email μου για να μην καεί ο σκληρός δίσκος μου από καμιά Ολυμπιακή Φλόγα.
  5. Από τα πολλά μηνύματα που δεν έχω στείλει, έχω ήδη καταδικαστεί σε ατελείωτη γρουσουζιά για τα επόμενα 50.000 χρόνια.
  6. Κάθε χρόνο στέλνω γράμμα στον γερουσιαστή μου (και ας μην είμαι πολίτης των ΗΠΑ) για να καταργηθεί ο φόρος του Ιντερνετ που κάθε χρόνο επιβάλλουν.
  7. Έχω συγυρίσει το σπίτι και περιμένω να έρθει ο Μπιλ Γκέιτς για να με συγχαρεί αυτοπροσώπως και να μου δώσει τσεκ για 1000 ή και περισσότερα δολλάρια (μάλλον, οικονομία κάνει, θα του πω να μου τα κάνει γιούρο).
  8. Θα πάω να φρεσκαριστώ μην τυχόν και μου χτυπήσει την πόρτα η Άννα Κουρνίκοβα 🙂

Α, με την ευκαιρία, αν δείτε τον Μήτσο ή την Τούλα ή τη Ρούλα ή τη Σούλα ή το Μπάμπη που κέρδισαν δεκάδες χιλιάδες ευρώ από το internet, πείτε μου το και μένα να τους γνωρίσω.

Ι.

Powered by ScribeFire.

Read Full Post »

Πάντα αργώ να απαντήσω στις διάφορες προσκλήσεις που στέλνουν μπλογκο-συνάδελφοι.  Ιδού λοιπόν η απάντηση στην πρόσκληση της Άννας:

Το ανεμολόγιο πίνει τον καφέ του:

Το ανεμολόγιο ετοιμάζει μια ζεστή σούπα:

Το ανεμολόγιο συστήνεται:

Και επειδή, το imagechef είναι καλό, αλλά το χειροποίητο είναι καλύτερο, να τοο ανεμολόγιο παρέα με το moleskine:

Ευχαριστούμε την άννα για την πρόσκληση και με τη σειρά μου την ανοίγω και την απευθύνω σε όλο το μπλογκοχωριό 🙂

Ι.

Powered by ScribeFire.

Read Full Post »

νέο look

Έτσι, είπαμε να αλλάξουμε λίγο, αλλή εικόνα, άλλα χρώματα, ίδιο περιεχόμενο όμως 🙂

Powered by ScribeFire.

Read Full Post »

Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού

Με αφορμή το πόστινγκ από το νατασσάκι για τη σημερινή Παγκόσμια ημέρα του Παιδιού,ας θυμηθούμε ότι κάθε ημέρα πρέπει να είναι ημέρα του παιδιού (και του δικαιώματός του να ζήσει, να μάθει, να μεγαλώσει, να παίξει σαν παιδί).

Με την ευκαιρία αυτή, να μοιραστώ μαζί σας 2 φωτογραφίες που τράβηξα σε επίσκεψή μου σε κάποιο σχολείο (δεν θυμάμαι ακριβώς πού και πότε—ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες 🙂 )

symbolaio-class-001.jpg

symbolaio-class-002.jpg

I.

Powered by ScribeFire.

Read Full Post »

για μετά τη βροχή

Επικίνδυνα φαινόμενα προβλέπονται για το σαββατοκύριακο.  Βροχές, μπόρες, καταιγίδες…  Όμως, μετά την κακοκαιρία, εμφανίζεται ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο.

I.

ΥΓ. Η φωτό είναι λίγο παλιά.  Την έβγαλα με μια μικρή HP R607 μετά από μια μνημειώδη μπόρα για την οποία είχα γράψει στο μπλογκ αυτό.

Powered by ScribeFire.

Read Full Post »

Older Posts »