Από τα Παραδείσια μέχρι το Μελιγαλά

Ο σταθμάρχης σφύριξε, σήκωσε την πράσινη σημαία του και το τρένο αναχώρησε.  Μετά το Λεύκτρο (που το είδαμε σε προηγούμενο ποστ), φτάνουμε στα Παραδείσια, περιοχή με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για την αγαπητή krot. Να υπενθυμίσω πως στον πολυτελή τόμο “Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι” που έχουν επιμεληθεί οι Φίλοι του Σιδηροδρόμου, υπάρχει μια πολύ ωραία φωτογραφία από το σταθμό αυτό με το ωτομοτρίς να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή.

Να ο σταθμός σήμερα:

Μπορεί να είναι κλειστός, αλλά η γραμμή είναι φρέσκια Πιο χαρακτηριστική η επόμενη φωτό. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις (που λέει και ο ποιητής).

Ό,τι φαίνεται από τον πέτρινο κύκλο στο χώμα μπορεί κάποτε να ήταν το “πηγάδι” για να γυρίζει η μηχανή που έφτανε στα Παραδείσια (αλλά δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω).

Από τις φωτιές του καλοκαιριού οι ζημιές ήταν εμφανείς.


Η φωτιά έκαψε τα ξύλα των γραμμών και παραμόρφωσε μέχρι και τα μέταλλα.

Μετά τα Παραδείσια, αφήνουμε πίσω το νομό Αρκαδίας και κατηφορίζουμε στην πεδιάδα της Μεσσηνίας. Προσπεράσαμε το Ζευγολατιό (το φωτογραφήσαμε ανήμερα τα Χριστούγεννα) και σταματήσαμε στο Μελιγαλά. Υποχρεωτική η στάση στο σταθμό αυτό που έχει μεγάλη συναισθηματική, προσωπική αξία. Να ο κλειστός σταθμός. Κάποτε πάνω έμενε ένας εκ των σταθμαρχών του Μελιγαλά:

Με το απαραίτητο γκραφίτι φυσικά. Στο βάθος διακρίνεται το παλιό καφενείο του Φράγκου, που τώρα έγινε καφετέρια σε φούξια χρώματα.

Απέναντι από το σταθμό η παλιά αποθήκη των εμπορευμάτων:

Η τύχη της ήταν λίγο καλύτερη. Αν και εδώ έγινε μπαρ/καφετέρια, η πέτρα έμεινε και τονίστηκε το κόκκινο πλαίσιο στις πόρτες των εμπορευμάτων.

Λίγο πιο πέρα το άλλο σπίτι του σταθμού.

Εδώ έχω και οικογενειακά βιώματα. Εδώ έζησε ο παπούς μου που ήταν κλειδούχος στο σταθμό. Εδώ γεννήθηκε και μεγάλωσε ο πατέρας μου. Εδώ πέρασα πολλά καλοκαίρια, γιορτές, με παπούδες και γονείς. Το σπίτι έχει μανταλωθεί εδώ και πολλά χρόνια και είναι πια ακατοίκητο, αν και φαίνεται να είναι σε καλή κατάσταση.

Αυτά συνέβησαν από Τρίπολη μέχρι Καλαμάτα. Ο σιδηρόδρομος πρέπει να επιστρέψει και να λειτουργήσει και στο κομμάτι προς Τρίπολη που τώρα είναι ανενεργό. Γιατί το μετρικό δίκτυο του ΣΠΑΠ δεν ήταν απλά ένα μεταφορικό σύστημα, αλλά ένας ομφάλιος λώρος της υπαίθρου με τα μεγάλα αστικά κέντρα και τις έδρες των νομών της Πελοποννήσου.

Ι.