Το οδοιπορικό στους κλειστούς σταθμούς του ΣΠΑΠ συνεχίζεται (αφιερωμένο στην αγαπητή Κροτ που της αρέσουν μάλλον τα τρένα και φυσικά στον γνωστό railfan, Δημήτρη Τερτίπη).
Από το σταθμό της Ασσέας μια μακρινή άποψη της γραμμής όπως αυτή κατεβαίνει από το Καλογερικό (προερχόμενη από Τρίπολη).
Φρεσκοστρωμμένο χαλίκι, νέες γραμμές, λίγο πράσινο, λίγο καμμένο και πολλή εγκατάλειψη.
Όπως μπαίνει η γραμμή στο σταθμό, στα αριστερά στέκει αγέρωχο παρά τις αρκετές δεκαετίες ζωής οι υδατόπυργοι για τις ατμομηχανές του κάποτε.
Φεύγοντας από την Ασσέα, επόμενος σταθμός είναι το Λεύκτρο. Αρκετά σημαντικός, αν αναλογιστεί κανείς ότι εδώ υπάρχει και μικρή διακλάδωση για τη Μεγαλόπολη. Ο σταθμός είναι πια κλειστός, φυσικά, η γραμμή όμως φρεσκοστρωμένη.
Προσοχή! Μην παρκάρετε. Ενοχλείτε τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Να, και οι σωληνώσεις για τον ανεφοδιασμό των ατμομηχανών με νερό.
Κάποτε εδώ ξεδιψούσαν οι μουτζούρηδες του δικτύου.
Το παράξενο είναι ότι λίγα μέτρα πιο πέρα τα πάντα είναι καμμένα. Πάει και η δρεζίνα. Έργο της φύσης ή του ανθρώπου;
Ακόμα μία λήψη του σταθμού από άλλη οπτική γωνία.
Και αυτή η περιοχή σου αφήνει μια άσχημη εικόνα στο μυαλό. Τελικά, οι γραμμές είναι μόνο για το θεαθήναι?
Αναχώρηση για Παραδείσια, εκεί όπου κάηκαν όχι μόνο τα δέντρα αλλά και οι γραμμές. Αυτά σε επόμενο ποστ.
Ι.
Powered by ScribeFire.
