Αφιερώμενο στον φίλο και φίλο του σιδηροδρόμου Δημήτρη Τερτίπη που υπηρετεί κάπου στον Έβρο.
Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους μεταξύ Καλαμάτας και Τρίπολης και σκέφτηκα (τι άλλο, φυσικά?) να δω και να φωτογραφίσω γνώριμα σημεία (σταθμούς, πασάγια, τρένα). Ως γνωστόν, φεύγοντας από την Καλαμάτα το τρένο δεν φτάνει πια στην Τρίπολη. Γενικά, η διακλάδωση Κορίνθου-Τρίπολης-Καλαμάτας, ίσως και λόγω του ορεινού της διαδρομής, είναι μια πονεμένη ιστορία. Αν και το μίνι αυτό φωτο-οδοιπορικό είχε σκοπό τους σταθμούς και τα τρένα, λόγω των πυρκαγιών του καλοκαιριού 2007, δεν μπορείς να μην δεις και τις καταστροφές που έχει προκαλέσει η φωτιά όχι μόνο στη γη αλλά και στις εγκαταστάσεις.
Λίγο πιο πέρα, στη “διαλογή” του σταθμού, περιμένουν καρτερικά οι απόμαχοι του δικτύου. Κάποτε σήκωναν το βάρος των μεταφορών στον άξονα. Τώρα, απλά περιμένουν το διαλυτήριο.
Στο κέντρο της ομάδας, το γνωστό ωτομοτρίς DeDietrich. Τέρμα δεξιά, μάλλον όχημα Uerdingen, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Δίπλα στο Dietrich, ατμομηχανή, μάλλον της σειράς Δα, αγνώστων λοιπών στοιχείων και αυτή.
Φεύγοντας από την Τρίπολη, ανηφορίζουμε για το Καλογερικό που είναι και το υψηλότερο σημείο του δικτύου του ΣΠΑΠ στα 800+ μέτρα και μάλλον από τα υψηλότερα στην Ελλάδα. Κάποτε το τρένο σταματούσε και εδώ στην προαιρετική στάση (όπως την έλεγαν). Σήμερα είναι κλειστή, αλλά το κτίσμα στέκεται ακόμα.
Άφθονο χαλίκι για το στρώσιμο της νέας γραμμής (μακάρι να ήταν κανονικού εύρους) αλλά να μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Στα δεξιά της εικόνας, η εθνική οδός (τρομάρα μας) Τρίπολης-Μεγαλόπολης που θα περάσει πάνω από τη γραμμή του τρένου λίγα μέτρα παρακάτω (ή παραπάνω, ανάλογα με την προοπτική).
Μετά το σημείο αυτό, ο δρόμος κατηφορίζει αργά και συναντάμε το χωριό Ασσέα με τον κλειστό, πια σταθμό του.
Ελαφρώς διαφορετική η αρχιτεκτονική του σταθμού, πάντοτε όμως μέσα στα πλαίσια του πέτρινου κτίσματος με τις μπλε/γκρι πόρτες που περιστοιχίζονται από κόκκινη πέτρα. Η κεντρική πόρτα ήταν του γραφείου του σταθμάρχη. Δεξιά και αριστερά οι πόρτες ήταν αίθουσα αναμονής και αποθηκευτικός χώρος.
Εδώ αρχίζουν και φαίνονται τα σημάδια της πυρκαγιάς. Δίπλα από τη γραμμή του τρένου, όπως έρχεται από την Τρίπολη, το δέντρο στέκεται μάρτυρας της τραγωδίας του καλοκαιριού.
Αυτά προς το παρόν. Συνεχίζουμε στο επόμενο με στάση στο Λεύκτρο.
Ι.
Powered by ScribeFire.
Μου αρέσει η κακιά μάγισσα στην τελυταία φωτο. Καλημέρα!
@Αννα:
Στην ιστορία αυτή, δεν υπάρχουν καλές και κακές μάγισσες. Μόνο η αμέλεια και η κακία του ανθρώπου για τη φύση, δυστυχώς
Ι.
Na έφθανε έως τη Σπάρτη! Εδώ και 100 τουλάχιστον χρόνια ο σιδηρόδρομος είναι η πιο hot υπόσχεση των πολιτικάντηδων του τόπου!
και να σκεφτείς ότι δεν είναι περισσότερο ορεινός ο “δρόμος” Τρίπολη-Σπάρτη από ότι ο αντίστοιχος Τρίπολη-Καλαμάτα.
Περίμενε λίγο, όμως, ακόμα. Θα έρθει και το τρένο στην Σπάρτη. Μόλις τελειώσει η διπλή, διεθνής, ηλεκτρική γραμμή Αθήνα-Πάτρα-Πύργος, χα χα χα
Ι.
δεν φαντάζεστε πόσ χαίρομαι που σας ανακαλύπτω!
τι καταπληκτικές φωτογραφίες!
και τι εξαιρετικά οδοιπορικά!
μα, πού ετύρβαζα τόσο καιρό!
πάω να δω και παλαιότερα!
(ερώτηση της ξανθιάς: γιατί κλείνουν οι σιδηροδρομικοί σταθμοί;)
@Κροτ:
Σας ευχαριστούμε και εσάς για τα καλά σας λόγια. Εμείς βέβαια σας διαβάζαμε από καιρό τώρα.
Η απάντηση στην ερώτηση περί κλεισίματος των σταθμών δεν είναι εύκολη ούτε και ίδια για κάθε περίπτωση σταθμού. Οι σταθμοί κλείνουν όταν δεν έχει κίνηση από το συγκεκριμένο σταθμό, όταν δεν υπάρχει προσωπικό, όταν το δίκτυο κλείνει γενικώς.
Ι.
Λοιπόν έχω ενθουσιαστεί!
(μερικές φωτογραφίες μου θυμίζουν διάφορα, πολλή Πελοπόνησο έχετε στη συλλογή σας ή λάθος κάνω?).
Μα, καλά, αλλού ρίχνουν λεφτά με το τσουβάλι για να αναπτύξουν το σιδηοροδρομικό δίκτυο, κι αυτοί οι βλάκες κλέινουν τους σταθμούς?
(με κάνατε να κοκκινήσω, αλλά κάνω πως δεν,… χε χε χε !)
Έρχονται και άλλα ποστ με άλλες φωτογραφίες. Λόγω δουλειάς και καταγωγής υπάρχουν πολλές φωτό από το δίκτυο του ΣΠΑΠ αλλά εδώ θα βρεις και άλλες φωτογραφίες από Πήλιο και Μπράλο.
Θα υπάρχει και άλλο υλικό από τη γραμμή Αθήνας-Θεσσαλονίκης σύντομα
Ι