ή Pale Blue Dot είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του διάσημου Carl Sagan. Ως χλωμή μπλε κουκίδα αναφέρει ο μεγάλος συγγραφέας και επιστήμονας τη γη μας, έτσι όπως αποκαλύφθηκε στο φακό του διαστημοπλοίου Voyager I το 1990.
Το Voyager I, έχοντας ολοκληρώσει την αρχική αποστολή του συνέχιζε ασταμάτητο το ταξίδι του στο αχανές σύμπαν. Με τις κατάλληλες εντολές, το Voyager έστρεψε τις κάμερές του προς τη γη και τη φωτογράφησε από τα άκρα του ηλιακού μας συστήματος δίνοντας μας μια μικρή, έστω, εικόνα της γη μας από δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά. Ο Carl Sagan δίνει μαθήματα ταπεινότητας στο βιβλίο του παρουσιάζοντας την κουκίδα όπου ζούμε και αναπνέουμε και καλώντας μας να αναλογιστούμε τη ματαιοδοξία των ανθρωπίνων διαφορών, των κοσμοθεωριών και πολλών άλλων -ων.
Τι με έκανε να σκεφτώ τη χλωμή μπλε κουκίδα; Μα τίποτε άλλο από μια φωτογραφία τραβηγμένη στα 30000 πόδια, ψηλά πάνω από την κουκίδα αυτή. Το βαθύ γαλάζιο του ουρανού παιχνιδίζει με το λευκό από τα σύννεφα χαμηλά, ενώ ψηλά καραδοκεί το μαύρο του διαστήματος.
Κάτω, δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν, αναπνέουν, εργάζονται, κοιμούνται, σκέφτονται, τσακώνονται για λίγες σπιθαμές μιας μικρής και χλωμής κουκίδας. Ψηλά το απέραντο, το απόλυτο, το σύμπαν και κάπου ξεχασμένη σε μια γωνιά του γαλαξία αυτή η μικρή, χλωμή μπλε κουκίδα…
Ι.
Καλημέρα. Σου στέλνω το σχόλιό μου εδώ αν και θέλω να σου πω ότι με μάγεψαν οι φωτογραφίες των σιδηροδρόμων περισσότερο. Όσες φορές είχα τη δυνατότητα του χρόνου επέλεγα τον σιδηρόδρομο είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό. Δεν υπάρχει πιστεύω ωραιότερος τρόπος να μάθεις και να αγαπήσεις μια χώρα από το ταξίδι με το σιδηρόδρομο στα ενδότερά της. Η πιο ωραία εικόνα που έχω από σιδηροδρομικό σταθμό, είναι αυτή του σταθμού της Βεύης. Να την πω καθαρά βαλκανική; να την πω. Καλή σου μέρα
Σταθμός Βεύης, λοιπόν; Υπάρχει, αν δεν κάνω λάθος, μία καταπληκτική φωτογραφία του σταθμού αυτού σε μια πολυτελή έκδοση-λεύκωμα των σιδηροδρόμων της χώρας. Ένα αλπικό τοπίο, λευκό παντού, ο σταθμός, οι γραμμές τα πάντα σκεπασμένα από χιόνι. Μια παλιά αυτοκινητάμαξα Breda (νομίζω) στο σταθμό μπροστά. Πολύ όμορφη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό. Αν υπάρχει κάτι στα τρένα που με πληγώνει, είναι η εγκατάλειψη και η αποσύνθεση των παλιών βαγονιών και μηχανών. Ιστορία δεκαετιών, αναμνήσεις, όνειρα, ελπίδες τόσων και τόσων επιβατών χαμένα, πεταμένα εδώ και κεί.
ΙΚΔ.
Καλημέρα .
Τι ωραίο ποστ !